Lucy Alberts neemt deze zomer afscheid van de openbare school uit Zevenkamp en de dependances in Nesselande. Het verschil met de ouders van vroeger illustreert ze met een herinnering van dertig jaar geleden: ,,De directeur van de school zoekt u? vroeg een jonge blonde moeder. En ik antwoordde: Neem me niet kwalijk, dat ben ik. Tegenwoordig is het heel gewoon.’’
,,Na zes jaar mijn kinderen thuis te hebben opgevoed werd ik hoofdleidster op De Zevenkamp. Kleuterjuf. Ik begon er met twee. Zo’n nieuwbouwwijk is dan nog leeg. Toen de basisschool halverwege de jaren ’80 werd ingevoerd was ik de eerste kleuterjuf in de leiding.’’
Zonder boekje ‘Hoe word ik schooldirecteur’ en met gezond verstand groeide Alberts uit tot directeur van een school met 540 leerlingen eind jaren ’80.
,,Je kunt veel problemen weghalen door er gewoon te zijn. Ik ben geen dag ziek geweest, stond elke dag in de gang. Ik schreef alle kinderen zelf in. Zo wist ik altijd welk kind bij welke ouders hoorde. Dan kun je op tijd ingrijpen en voorkomen dat een probleem groot wordt. Dat werkt nog steeds en blijft werken.’’
Wat ze wel anders doet is het benaderen van ouders: ,,Ik ben nogal direct. Dat kon vroeger in Zevenkamp. Nu moet dat omzichtiger. Als je hen direct aanspreekt worden ze boos of dreigen zelfs met een advocaat. De ouders zijn mondiger geworden. Op zich is dat niet erg natuurlijk. Maar ik gelukkig ook.’’